donderdag Amerika zijn luchtruim ging sluiten… het zal toch niet? Vrijdag de hele dag in spanning en nog nooit zo vaak de NOS pagina ververst voor het laatste nieuws. Veel landen volgde Amerika tot dat ook Curaçao dicht ging en we vol ongeloof naar het scherm keken. S ’nachts om 3 uur cancelde ook Bonaire alle vluchten. Zaterdagochtend gebeld naar mijn schoonouders en schoonzus, allemaal huilen en we baalde enorm.
Toch later op de dag veranderden het gevoel snel. Elk uur meer nieuws en meer geruchten over het sluiten van de horeca. Mijn mind set veranderde snel en we probeerde er nog een goed weekend uit te halen. Zaterdagavond, zondagmiddag hebben we nog veel vaste gasten mogen ontvangen. Echt mega lief en we kregen veel steun hier aan. Ook veranderde het in de wereld zo snel dat we allemaal graag wilde dat ook mijn schoonouders zo snel mogelijk terug moesten komen. Van een teleurstelling dat we niet op vakantie konden leek in ene een groot ‘luxeprobleem’. Want wat er op ons af kwam was nog veel groter. Zondagmiddag keken we samen ‘live’ de persconferentie. Ondertussen stak ik de kaarsjes aan voor het aankomende diner (we zouden nog 14 gasten mogen ontvangen). Uiteraard was het inmiddels zo ver dat we er van uit gingen dat we vanaf maandag gesloten zouden worden voor wel tot het einde van de maand. Maar toen kregen we letterlijk rond 17:30 te horen dat we om 18:00 dicht moesten! Dit was voor ons allemaal zo een zware klap! Een ongelukkig moment voor een meneer die 1 minuut nadat we dit hoorde voor mijn neus stond. ‘Ja ik heb gereserveerd om 18:00, maar dat gaat niet lukken hè’, was zijn tekst. Ellendig dat hij zijn melding blijkbaar iets eerder kreeg dan wij; ik was aan de grond gekluisterd en kon letterlijk niets uit brengen. Ik ben huilend naar achter gelopen en Phil heeft de meneer gelukkig wel netjes te woord gestaan. Het was een bizar moment. ‘Gebeurt dit écht?’, vroeg ik me hardop af. Ik liep naar de deuropening en zag ook mijn buurvrouw in tranen. Aan de overkant bij Brasa begon de eerst het terras op te ruimen. ‘Gebeurt dit écht?’, ‘Gaan we nu echt dicht?’. Kaarsjes uitblazen, terras naar binnen en ook de keuken begon met schoonmaken. Buren op het plein kwamen steun bij elkaar zoeken, tot dat uiteindelijk iedereen binnen was. Ik zal u zeggen… ik heb gepraat, gelachen, gehuild en gedronken. Onwerkelijke situatie… wat niemand ooit eerder heeft mee gemaakt. Maandagmorgen werd ik wakker met een drie dubbele kater. In de loop van de week lijkt ook ‘ons probleem’ oppervlakkig. Belangrijkste van alles is gezondheid. En daar gaan we nu voor. Zoveel mogelijk binnen blijven en werken achter de schermen zodat onze zaak straks tip top klaar is om weer gasten te mogen ontvangen.

Terug naar overzicht